De Marathon des Sables is een zevendaagse woestijnmarathon en geldt als de zwaarste loopwedstrijd ter wereld. Uitputting, uitdrogingsverschijnselen en voeten vol blaren zijn de gekende gevolgen van de loopwedstrijd van 250 kilometer. Wie geluk heeft, kan rekenen op één rustdag, maar dan moet hij de dag voordien wel een dubbele marathon (84 kilometer) uitlopen. Maken het extra zwaar: lopen in zand met een rugzak van tien kilogram op je rug bij temperaturen tot vijftig graden.

Hallucinante omstandigheden, maar niet voor Steven Sleuyter. De commercieel directeur van de Groep Sleuyter kwam maandagavond terug van wat hij zelf ‘een onvergetelijk avontuur' noemt. Steven droomde vooraf om bij de eerste 500 van 1.000 deelnemers te eindigen, maar hij finishte uiteindelijk als 85ste.

‘Een onvoorstelbaar resultaat. Ik had vooraf wel heel hard getraind, maar dit had ik niet verwacht', zegt Steven. De Bredenaar liep eerder al tien marathons uit in onder andere New York, Londen, Chicago en Berlijn, maar de Marathon des Sables is van een ander kaliber. ‘En toch was het puur genieten. De ellende is intussen al lang vergeten. Wat overblijft zijn de fantastische momenten. De omgeving in de woestijn staat nog altijd op mijn netvlies gebrand.'

‘De omstandigheden waren nochtans lang niet ideaal. Lopen bij 56 graden, een zandstorm: het klimaat was bijzonder zwaar. Natuurlijk heb ook ik een dipje gehad. Meestal gebeurde dat aan de aankomst waar je stuiptrekkingen of rillingen kan krijgen. Ik heb in totaal ook zeven blaren gehad, maar de adrenaline drijft je telkens vooruit. Eens de schoenen weer aan zijn, begin je als het ware vanzelf te lopen.'

Solidariteit

Vandaag is Steven al opnieuw aan het werk, maar de solidariteit onder de deelnemers tijdens de loopwedstrijd zal hem altijd bijblijven. ‘Iedereen steunde elkaar enorm. Ook de Belgen onderling. Een fantastische ervaring. Het was ook opmerkelijk dat niemand klaagde. Het waren allemaal sterke karakters samen.'

‘Ik kreeg ook veel steun van het thuisfront. Ik had geen gsm bij en kon zelf niemand bereiken, maar 's avonds kregen we post van mensen die gemaild hadden. De woorden die ik daar gelezen heb, gaven me enorm veel kracht om door te gaan. Door deel te nemen aan deze wedstrijd ga je veel zaken relativeren. Langs het parcours zagen we kinderen om water te vragen. Dan gaat de pijn tijdens het lopen vanzelf weg. Wij zijn vandaag terug thuis, maar deze arme gezinnen zitten daar nog', besluit Sleuyter.